Bart Verschaffel bestempelde Gent als een archipel van eilanden, met hun door de tijd gevormde eigenheid, een complex stadslandschap.

Dat stadslandschap bevat veel meer dimensies dan: het heden en het verleden, publieke en verborgen domeinen, materiële zaken en geestelijke waarden. Elk van die dimensies heeft sporen nagelaten van een visie op de samenleving, sporen van stedelijk beleid, sporen van omgaan met het collectieve erfgoed ‘stad’, sporen van evolutie en van revolutie.

Kaarten bieden een overzichtelijke entree tot de stad.

Een historische kaart maakt situaties beter duidelijk dan welk literair werk ook. Kaarten tonen in één oogopslag het wel en wee van stad en samenleving. In perioden van voorspoed: de aanleg van nieuwe woonwijken, wegen en haveninfrastructuur, in tijden van stagnatie onbeweeglijke stadsranden en overgeschoten bouwterreinen. Het stadsplan introduceert de gebruiker in het stadsleven en meteen ook in de leefwereld van de maker van het plan.

Behalve de superioriteit van het totaaloverzicht bieden kaarten een geordende toegang tot veel informatieniveaus: het aanzien van wijken en buurten, de ligging en vorm van straten en pleinen, de loop van de tramrails, de grootte van de percelen tot aan de huisnummers, de zucht naar representatie, de welstand van de bevolking …

Kortom: de tijd, de maatschappij en de techniek weerspiegelen zich, gewild of niet, in een kaart.